تراشیدن

گمان می‌کنم که آن‌ها که از ما در ذهن‌هایشان دشمن ساخته‌اند، بیش از دشمنان واقعی به ما آسیب می‌زنند.

دشمن‌تراشی، چاه عمیقی از کینه‌های کور است. آن‌ها که از هر چیز، چوب و دغا و دغل و خاطره دشمن می‌تراشند میلی به بازگشت به گذشته ندارند؛

که به‌دنبال تنی کم‌جان، مترسکی کتک‌زدنی، چیزی کم‌هزینه می‌گردند تا تمام خشم خود را روی آن خالی کنند.

اگر لحظه‌ای آینه‌شان باشی، در اشک‌هایشان غرق می‌شوند و می‌گریزند و به‌جای دیگری می‌روند.

به درک.